Veel vluchtelingen belanden volledig berooid in Nederland. Naast hun kleren hebben zij alleen hun eigen hersens. En die zetten zij dan ook vaak optimaal in om hun leven weer op orde te krijgen. De Stichting voor Vluchteling-Studenten UAF helpt hen daarbij. Jaarlijks krijgen ruim 3000 vluchtelingen geld en begeleiding van het UAF.

Peter Ehiorobo
Omdat hij homo is, moest Peter zijn vaderland Nigeria ontvluchten. Door een eindeloze asielprocedure verloor hij veel kostbare jaren. Met steun van het UAF wil hij nu zo snel mogelijk een technische bul halen.

“Ik ben homoseksueel. Daarom werd ik in mijn stad in Nigeria op verschillende manieren mishandeld, fysiek en mentaal. Ook de politie viel mij lastig. Op een gegeven moment zag ik zelfmoord als de enige oplossing. Gelukkig nam ik de beslissing om te vluchten. Uiteindelijk ben ik in Nederland beland. Zonder identiteitsbewijs, zonder paspoort, niets. De eerste keer werd mijn asielaanvraag afgewezen omdat ik niet kon bewijzen dat ik Nigeriaan was. De tweede keer kreeg ik een negatief antwoord omdat ik volgens de autoriteiten in een andere streek van Nigeria wel veilig zou kunnen wonen. Bij de derde beoordeling kreeg ik wel een verblijfsstatus. 

De afgelopen tijd heb ik de Nederlandse inburgeringcursus gedaan. Op dit moment volg ik een cursus Nederlands om op een hoger niveau te komen”, zegt hij. Eind vorig jaar meldde Peter zich bij het UAF omdat hij graag wil studeren. Toen ik me bij het UAF inschreef, keek ik naar de toekomst. Want ik realiseerde me dat ik niet nog meer tijd kon verliezen. In Nigeria heb ik een bachelor informatica gehaald. Het liefst wil ik studeren voor een Nederlands diploma informatica of elektrotechniek. Het is belangrijk voor mij om te kunnen studeren, om mezelf te ontwikkelen.”.

Atusa Lalizadeh
Vijftien jaar geleden vluchtte Atusa van Iran naar Nederland. Ze leerde Nederlands en begon na drie jaar al met studeren. Atusa maakte een goede start. Misschien wel een te goede start, want na een paar jaar rende zij bijna zichzelf voorbij.
              
“Vluchten is de allergrootste breuk in je leven. In het nieuwe land heb je weinig financiële middelen en weinig tijd om aan hobby’s of aan jezelf te denken. Het duurt heel lang om vrienden te maken omdat je de taal niet kent. En je bent constant aan het bewijzen dat je in dit land mag zijn. Ik ben van het type zoals veel andere vluchtelingen dat zijn. Omdat je als vluchteling al zo veel problemen hebt overwonnen, ga je geloven dat je alles zelf kan. Veel vluchtelingen hebben zo veel overlevingsdrang ontwikkeld dat zij het gevaar lopen zichzelf voorbij te rennen. Ik wist na mijn studie niet wat ik wilde. Ik was een jobhopper geworden, zoekend naar wat bij mij past. Ik had al die jaren alleen strategische carrièrekeuzes gemaakt. Ik was mijn eigen interesses kwijt. Die moest ik opnieuw gaan ontdekken. Het was een hele rare tijd. Ik was emotioneel overbelast.” Op dit moment werkt Atusa als projectleider bij een bedrijf dat vrouwen helpt om hun talenten te ontwikkelen. Door trainingen en stages moeten zij uitzicht krijgen op betaald werk. “Het geeft heel veel voldoening om te zien wat de vrouwen via ons bereiken”.

Wat Atusa altijd erg heeft geholpen, is haar aangeboren nieuwsgierigheid. ‘Toen ik als echt stadsmeisje in het asielzoekerscentrum in Heerenveen woonde, raakte ik op straat in gesprek met een Nederlandse boerendochter. Later ging ik twee, drie keer in de week met haar mee naar de boerderij, met de tractor het weiland in om samen koeien te melken’.

Masi Mohammadi
Masi vluchtte tien jaar geleden naar Nederland. Afgelopen maart promoveerde zij aan de Technische Universiteit Eindhoven op het gebied van domotica. Dat zijn hulpmiddelen waarmee ouderen onder andere de verwarming, verlichting en toegang tot hun woning automatisch kunnen besturen. 

Met deze hulpmiddelen kunnen ouderen langer zelfstandig thuis blijven wonen. “In Iran wonen ouderen bij de familie. Tijdens mijn studie in Nederland woonde ik vlak bij een bejaardenhuis. Hartbrekend’’, zegt de doctor ingenieur. Tien jaar geleden moest Masi om politieke redenen Iran ontvluchten. Zij moest haar eigen bedrijf voor constructief ontwerpen achterlaten. Op Schiphol aangekomen viel zij in een gat. “Je bent niemand. Je hebt niets behalve de kleren die je aanhebt.”
 
Met een enorme energie, en met hulp van de Stichting voor Vluchteling-Studenten UAF, stortte Masi zich op de Nederlandse taal en haar studie bouwkunde aan de TU Eindhoven. “De overgrote meerderheid van de ouderen wil zo lang mogelijk in hun eigen huis blijven. Dat is ook aantrekkelijker voor de overheid want thuis wonen met voorzieningen is goedkoper dan wonen in een verzorgingshuis’’.
 
Uit haar onderzoek onder tweeduizend 55-plussers blijkt dat veel ouderen kritisch tegenover automatisering van hun woning staan, maar dat zij deze toepassingen wel willen gaan gebruiken als zij gezondheidsklachten krijgen. “Ouderen willen niet als oud gezien worden. De voorzieningen moeten daarom aan het oog onttrokken worden, willen mensen deze in hun huis hebben. Domotica moet onzichtbaar aanwezig zijn” Als onderzoeker en docent aan de TU Eindhoven werkt Masi op dit moment aan nieuwe projecten voor de toepassing van domotica. In de toekomst wil zij graag met innovatieve ideeën voor ouderen in ontwikkelingslanden komen. Masi: ,,Ik blijf mijn passie volgen.’’