Ze studeerde eind jaren tachtig aan de kleinkunstacademie in Amsterdam en woonde onder andere op de Nieuwendijk. Het was de Nieuwendijk 178 ? twee hoog, links naast de HEMA om precies te zijn. 'Ik zat in onderhuur en huurde de zolderkamer. Of eigenlijk zat ik in onder-onderhuur. Er woonde al een jongen in onderhuur en hij wilde de zolder wel aan mij verhuren. Ik kende hem uit de band waarin ik speelde.' Ze komt eigenlijk nooit meer op de Nieuwendijk, een winkelstraat in het centrum van Amsterdam waar vooral veel toeristen langs de souvenirwinkels sloffen. 'Veel te druk.' Maar nu ze weer in de straat staat waar zo'n vijftien jaar geleden haar Amsterdamse leventje is begonnen, komen er meteen herinneringen boven. 'In dat steegje is een keer een man vermoord.'

Voordat Ellen aan de kleinkunst in Amsterdam begon, woonde ze op kamers in Groningen. Nou ja, op kamers. 'Ik woonde op een woonboot met drie andere studenten. Ik had mijn atheneum gehaald en studeerde toen Nederlands. Toen ik uit huis ging, kreeg ik een stapel stencils en een strijkbout mee. Op die stencils had mijn moeder helemaal uitgeschreven hoe zij thuis alles deed, er stond bijvoorbeeld hoe zij nasi maakte.'

Het leven op de woonboot beviel de toen negentienjarige Ellen wel. 'We lagen in een rijtje met andere woonboten. En je had boot nummer 10, de caféboot. Ik woonde op boot 6.' Best gezellig allemaal, maar de studie Nederlands viel een beetje tegen.

'Je kon alles met gemak halen en anders regelde je iets met de docenten.' Toen ze de kans kreeg om aan de kleinkunstacademie in Amsterdam te studeren, pakte ze haar spullen. 'Later is boot 6 gezonken. Ik ben dus mooi op tijd vertrokken.'

De Nieuwendijk 178 blijkt tegenwoordig een kledingzaak, de bewoners van de bovenetages hebben een eigen deur die net niet in de winkel uitkomt. 'Hier moet het zijn', zegt Ellen en wijst naar de weggemoffelde houten, gele deur met een gat erin. De eigenaar van de winkel komt nieuwsgierig kijken en legt in gebrekkig Nederlands uit dat de bel van de bovenwoning het niet doet. Routineus duwt hij de gele, gedeukte deur open. Meteen achter de deur zit een steile, houten trap en zonder aarzelen begint Ellen aan de klim naar boven. Op naar haar oude zolderkamer. Dat de trap zo steil was, kan ze zich niet echt meer herinneren. Ze is er na een nacht stappen in ieder geval nooit afgelazerd.

OOK NOG GEWOOND

'O, maar wacht eens,' zegt ze opeens en ze stopt halverwege de trap naast een witte houten deur, 'hier heb ik ook nog gewoond'. Opeens herinnert Ellen het zich weer. 'Ja, hier stond eerst mijn piano, maar toen de bewoners van de zolder terugkwamen, ben ik er even gaan wonen.' Ze klopt drie keer zachtjes op de witte houten deur.

'Het was echt een teringzooi toen ik er woonde.' Een verbaasde man doet open, achter hem lopen twee poezen door een strak geverfde en opgeruimde etage. Steffen van der Kolk woont sinds drie jaar op de etage en heeft de bezem er flink door moeten halen. 'Je kon de worstenbroodjes door een gat in de muur bij de HEMA bestellen', zegt hij.

Ellen loopt voorzichtig door haar oude kamer die opvallend ruim is voor een studentenkamer in het hart van de hoofdstad. 'Hier stond mijn piano.' Ze wijst naar een hoek in de kamer. 'Ik sta ervan te kijken hoe het is opgeknapt.' Voorzichtig loopt ze langs het aquarium in de woonkamer. 'We mochten hier alleen wonen als we hielpen het huis op te knappen. Ik heb volgens mij alleen een keer wat behang van de muur getrokken. Of nee, ik heb nog een stukje keuken betegeld.' Even later komt ze de keuken uit. 'De helft is eraf gevallen.'

Ellen ten Damme vond haar studententijd vooral gezellig. 'Samen koken, bij elkaar logeren en met z'n allen ergens aan werken. Ik vond het wel wat. Als ik nu met mijn band repeteer of toer, krijg ik datzelfde gevoel. In een bandje spelen is eigenlijk een beetje studeren.' Ze leefde niet echt het doorsnee studentenbestaan met veel feesten en uitgaan. 'Veel van mijn medestudenten waren jonger. Daarbij was ik tijd kwijt aan de kleinkunst. Als ik uitging, ging ik naar Groningen.' In Amsterdam zat ze soms met medestudenten in cafeetjes om colleges voor te bereiden. 'Dan zaten we in de Doffer en de Pels. En in Nak en Anneke, daar kon heel laat nog eten.'

HET WAS VEEL GROTER

Na Nieuwendijk 178 één hoog is het tijd voor de zolderkamer van Ellen. Een stukje hoger op de steile trap zit een rode deur. De ruimte bestaat uit twee kleine kamertjes en een middengedeelte dat ze had ingericht als woonkamer. 'Ik herinner me het veel groter', zegt Ellen die toen nog geen honderd gulden voor de kamer betaalde. En voor zo'n prijs ga je niet zeuren over ongemakken. 'Er was een enorme lekkage, ik had zes emmers op een rij staan en als het regende gaf dat een enorm klaterend geluid. Dat geluid hoort echt bij mijn studententijd.' Ze loopt rond over de kleine zolder, een raampje geeft uitzicht op de drukte van de Nieuwendijk. 'O kijk, dat kraantje en die wasbak zitten er nog steeds.'

Terugkijkend op haar studententijd concludeert Ellen dat het niet zo'n beroerde tijd was. 'Ik kan me voorstellen dat ik ooit weer ga studeren. Gericht ergens helemaal induiken en dan iets met psychologie of dieren lijkt me wel wat.'

Toen Ellen de kleinkunst deed, had ze niet echt een duidelijk doel voor ogen. 'Ik wilde onafhankelijk bezig zijn met film en muziek. En dat is me gelukt. Ik ben wel geworden wie ik wilde worden', zegt ze. En met haar fiets aan de hand verdwijnt ze tussen het winkelende publiek van de Nieuwendijk. Net als vijftien jaar geleden.