Bamboozled Regie: Spike Lee Het is rennen of stilstaan met Spike Lee tegenwoordig. De belangrijkste zwarte regisseur van de VS maakte vorig jaar grote indruk met 25th Hour, zijn beste film in jaren, maar de opvolger Bamboozled stelt weer ouderwets teleur. Lee zadelt voor Bamboozled zijn grootste stokpaard, racisme, weer eens op. De jonge zwarte scriptschrijver Pierre Delacroix wil een statement maken door een racistische televisieserie te schrijven. Als deze serie enorm blijkt aan te slaan, geeft dat Spike Lee de mogelijkheid om zijn overbekende riedeltje af te draaien over de perceptie van zwarten in de media. Lee zal ongetwijfeld gedeeltelijk gelijk hebben, maar afgaande op zijn films is het alsof Rosa Parks haar plaats nooit heeft afgestaan, alsof negers nog steeds katoen plukken in de velden van Louisianna en alsof dominee King nog steeds elke avond droomt. Wie al twintig jaar dezelfde film maakt moet ervoor waken niet te zwelgen in de slachtofferrol.
Gegen die Wand
Regie: Fatih Akin De Duitse cinema zit flink 'in dem Fahrstuhl'. Na het internationale succes van Goodbye Lenin is Gegen die Wand de eerste Duitse film in achttien jaar die de Gouden Beer op het filmfestival van Berlijn heeft gewonnen. Gegen die Wand is de volwassen (en tikje suïcidale) Duitse versie van Shouf Shouf Habibi. De problematiek van de tweede generatie immigranten, Turken in dit geval, wordt op een menselijke manier getoond zonder dat de makers zich druk maken om stereotypen en clichés. De destructieve alcoholist Cahid en de losgeslagen en onderdrukte Cibel ontmoeten elkaar na zelfmoordpogingen. Ze gaan een verstandshuwelijk aan om Cibel van haar familie te verlossen. Gegen die Wand heeft een verrukkelijk tempo, aanstekelijke humor en een voorspelbaar, maar prettig verhaal. Ondanks het feit dat de film een half uurtje te lang duurt, zal Gegen die Wand hoge ogen gaan gooien in het art-house circuit.
Spun
Regie: Jonas Åkerlund Films die de sensatie van drugsgebruik in beelden willen vangen, moeten opboksen tegen een aantal klassiekers. Na Easy Rider, Trainspotting en Fear & Loathing in Las Vegas valt er in dit genre nu eenmaal weinig eer meer te behalen. Videoclipregisseur Jonas Åkerlund doet desondanks nog een dappere poging. Zijn Spun is bedoeld als één lange speedtrip. De makke van Spun is dat de hele film gedragen moet worden door de cameravoering. Het verhaal behelst niets en omdat iedereen voornamelijk stoned op de bank ligt is er nauwelijks sprake van noemenswaardige acteerprestaties. De film wordt opgehangen aan één flinterdun stijlmiddeltje: Åkerlund kan heel aardig en razendsnel in beeld brengen hoe een speedhit voelt. Dit kunstje melkt hij jammer genoeg. De enige echte pré aan Spun is Mickey Rourke die als pillendraaiende psychopaat eindelijk afrekent met het 9 1/2 Weeks-imago van zwijgzame geilbak.
La Mala Educacion
Regie: Pedro Almodóvar Lef mag Pedro Almodóvar niet ontzegd worden. Een film over seksueel misbruik van jonge jongetjes door priesters, is een statement dat erin hakt in het fundamentalistisch katholieke Spanje. Drie lagen lopen door elkaar heen in deze film: realiteit, fantasie en de vertekening die film aan realiteit geeft. Dat een dergelijk complex uitgangspunt niet gierend uit de hand loopt is te danken aan de heldere regie van Almodóvar en het sterke acteerwerk van zijn cast. Met name de Mexicaanse hunk Gael Garcia Bernal, die als zowel als homo, travestiet als femme fatal overtuigt, is hard op weg een dragende acteur te worden. La Mala Educacion wekt de schijn gedeeltelijk autobiografisch te zijn en is gefilmd in een potpourri van verschillende stijlen die gebruikt én gequote worden. Het is, kortom, een ouderwetse Almodóvar. |
